Pszczoła Kaukaska

Podgatunek pszczół kaukaskich wysokogórskich obejmuje kilka ras geograficznych. Pszczoły te, opisane w 1916 roku przez Gorbaczowa, są rasą o najdłuższym języczku. Jego średnia długość wynosi 7,0 mm, a u niektórych populacji dochodzi nawet do 7,27 mm. Pozwala to tym pszczołom na zapylanie i zbiór nektaru z kwiatów o bardzo długich rurkach kwiatowych.

Jest to pszczoła o ciemnym pancerzu szarym owłosieniu. Pszczoły te tworzą niezbyt silne rodziny i bardzo silnie kitują gniazda. Cechuje je ogromna pracowitość.

Pierwsze pszczoły kaukaskie trafiły do Polski już w latach 20-tych i 30-tych ubiegłego wieku. Jednak masowy ich import zaczął się w latach 60-tych. Skrzyżowanie ich wówczas z naszą miejscową pszczołą środkowoeuropejską dawało niezwykle silny efekt heterozji. Rodziny, mieszańce pokolenia F1, potrafiły dawać 5 razy więcej miodu niż pszczoły miejscowe.

Pszczoła ta posiada także wady. Jest podatna na zaraźliwą biegunkę (Nosema Apis) oraz gorzej zimuje. W latach 70-tych i 80-tych większość naszych pasiek towarowych bazowała na pszczole kaukaskiej. Obecnie, po „zmieszańcowaniu się” naszej naturalnej populacji pszczół, krzyżówki pszczoły kaukaskiej z miejscowym trutniem nie dają już takiego silnego efektu heterozji jak niegdyś lub jest on bardzo słaby.

Pomimo tego, że obecnie pszczoły kaukaskie są wypierane przez pszczoły kraińskie, rasa ta nadal cieszy się wśród polskich pszczelarzy dużą popularnością. Obecnie w Polsce hoduje się 9 linii hodowlanych tej rasy, dla której otwarto księgi hodowlane. Materiałem wyjściowym dla wszystkich tych linii był materiał z importu.

źródło: Cezary Kruk,  Lubelskie Aktualności Rolnicze nr. 11/2011 

Wróć do listy klikając na baner:
Pszczoły

Dodaj komentarz

W harmonii z Wszechświatem